Crkva sv.apostola Petra i Pavla

Kulturni preobražaj sela počinje dolaskom učitelja Miše Ognjanovića, čijom zaslugom Crljenac postao najbolje selo u granicama starog okruga Požarevca. Njegovim dolaskom 1897. godine odmah je uspeo da uspostavi prisan kontakt sa ljudim u selu da ih duhovno i kulturno preporodi i nadahne naprednim idejama.

Godine 1903. pristupio je svom najtežem ali i najdražem radu podizanju crkve u Crljencu, koju su pod njegovim rukovođenjem sami, putem dobrovoljnih priloga, meštani podigli. Crkva u Crljencu posvećena je Sv. apostolima Petru i Pavlu i svake godine 12. jula na Petrovdan, crkva slavi svoju slavu.

U jesen iste godine crljenački prvaci - predsednik opštine Stanko Stokić, seoski kmet Mirko Stojanović i seoski odbornik Toza Jovanović zajedno sa učitelj Mišom donose odluku o zidanju crkve. Svi Crljenčani sa oduševljenjem to prihvataju i odlučuju da crkvu zidaju dobrovoljim prilozima. Prilikom upoznavanja kulsko-crljenačkog popa Mite Đorđevića sa svojom namerom, nailaze na njegovo izričito odbijanje da ih na bilo koji način pomogne u ostvarivanju njihove zamisli. Svim snagama se zalagao da se crkva u Crljencu ne sazida. Velikom upornošću i znanjem da prebrodi sve teškoće, učitelj Miša uspeva da ideju o podizanju crkve sprovede u delo. Veliku pomoć su mu pružili trojica pomenutih Crljenčana i gospodin Jaroslav Bajloni, vlasnik mlina u Malom Crniću. Dobrovoljnim radom Crljenčani, njih 55-orica dovlače iz Vitovnice i Mlave šljunak za Crkvu i daju značajna novčana sredstva za zidanje crkve.

Crkva je zidana po ugledu na manastir Gračanica. Uprkos problemima i poteškoćama Crljenčani su postavili kube i pozlaćeni krst na Petrovdan 1904.  i osvetili je na dan Sv. Stevana iste godine. U Crljencu je bila idealna slika spoja crkve i škole. Sveštenici su bili u velikoj slozi sa tadašnjim učiteljima i ostaju u sećanju kao lepota života. Sveštenik je imao počasno mesto u školi kao što je i učitelj imao u crkvi koja počast dariva svima.

Godine koje su ostale iza nas skoro sve do današnjeg dana nisu bile naklonjene čuvanju i negovanju srpske svetinje - manastira i hramova. Ali onoliko koliko se moglo, koliko su vreme i prilike dozvoljavali, uz izuzetne napore Crljenčana i sveštenika koji su služili Božjem hramu, a njih je do današnjih dana bilo  šesnaest, negovali su pravoslavnu tradiciju i temeljili hrišćansku nauku u crljenačkoj crkvi.

Crkva u Crljencu je uz Božiju pomoć trajala i odolevala svim nedaćama koje je prošlo vreme sobom donosilo i odnosilo.

Zahvalimo milostivom Gospodu što smo smogli snage i pronašli svoj pravi put ka nebeskoj svetlosti u hramu Gospodnjem, molitvama i veri pravoslavnoj. Samo uz Božju pomoć stiže se do preobraženja i spasenja.